پدر نیست.مادر نیست. برادر نیست.

مهمانی...!

ساعت از ده و نیم گذشته.

تنها من و سکوت خانه.

همگان فراموششان شده آوا از تنهایی شب ها می ترسد.

در اتاق را از ترس قفل می کنم . روی تخت می نشینم

و به دوستان تازه ام روی میز که در کنار لیوانی نیمه پرند با نگاهی مات زل می زنم.

چند قرص...

آوا تو چقدر تنهایی.........